Boris is onze knutselaar hier en vooral naaldvilten vindt hij helemaal geweldig. Er is nog iets wat hij ook erg leuk vindt, wij allemaal hier trouwens: film kijken. Een grote favoriet is Pirates of the Caribbean:
We hebben de serie al zeker 5 keer gezien:-).
Natuurlijk is Jack Sparrow zijn grote held en hij besloot hem te gaan maken met naaldvilt. Foto’s werden erbij gezocht, mama leverde de wol, stof en de piepschuimbal, met papa zocht hij kralen uit in het kralen winkeltje en dit is wat hij er van maakte:
Een jaar of vier geleden was ik begonnen met Tara en Boris schaken te leren. Dat ging niet van het leien dakje, ze waren ook wel erg jong, maar wilden zo graag. Het is een beetje in de vergeethoek geraakt, totdat vorige week een vriendinnetje een potje ging schaken met Boris. Wonderwel wist hij nog heel aardig hoe het ging en meteen daarna wilde ze alle twee meer. Dus meteen mijn oude jeugdboek erbij gepakt. Ik heb er twee, de ene is nogal oubollig, saai en echt van 35 jaar geleden en ook nog veel te moeilijk, zeker voor Boris die nog niet leest. Het andere boek, Schaken voor kinderen van de KNSB met voorwoord van Max Euwe, is eigenlijk heel leuk nog steeds. Ik heb even op internet gezocht of ik het kon vinden, maar nee het is té oud. Het is echt voor jonge kinderen om liefst met z’n tweeën uit te werken. Het is een verhaal van een prins en een prinses die een schaakbord krijgen en dan m.b.v. een boekje het leren. Er staan leuke tekeningen in en allemaal diagrammen met vraagstukken. We werken nu bijna dagelijks uit dat boek, ik lees het voor en dan laat ik de kinderen de vragen oplossen en ook spelen ze nu bijna iedere dag wel een potje, met elkaar of tegen mij. Leuk hoor! Zelf vond ik die vraagstukken altijd zo leuk als ‘wit geeft mat in 2 zetten’ en ik doe dus hard met ze mee. Hoewel het voor mij nu nog wel veel te makkelijk is, ach de uitdaging komt vanzelf weer! En dat nadat ik zeker 25 jaar niet geschaakt heb.
Natuurlijk hebben we ook meteen weer deze film van zolder gehaald:
Leuke film, alleen die tune… Tara en Boris kunnen ‘m vreselijk goed nadoen en doen dat dan ook tot in den treuren…. Koningin, koning-ìhin en wat wordt die meester goed fout gespeeld zeg;-)
Het doet me allemaal ook denken aan jaren geleden, lang voor wij kinderen hadden, zagen we een documentaire over Hongaarse zussen die thuisonderwijs kregen. Zie deze Wiki Dat leek ons toen ook wel wat, mochten we ooit kinderen krijgen. En zie nu:-) Geen kampioenen, maar dat hoeft voor mij ook helemaal niet, als ze maar plezier hebben en een beetje uitdaging kan geen kwaad.
Nog geen 4 jaar en ze fietst. Ok, remmen euh…. nooit van gehoord en ook het op en afstappen gaat niet zonder hulp, maar het begin is er!
Vorig jaar kreeg ze een loopfietsje voor haar verjaardag, daar was ze toen nog te klein voor, maar inmiddels gaat ze daarop als een speer, vaak met benen de lucht in, dus dacht ik dat we de echte fiets wel eens tevoorschijn konden halen. Banden op gepompt, ketting gesmeerd en met papa eerst, toen met mij en steeds wilde ze weer. Gister steeds met Boris achterop die een beetje meehielp en later met Tara erbij en vandaag kwam Tara enthousiast en trots vertellen dat ze los kon, meteen gefilmd natuurlijk, maar het lukt me niet dat filmpje te plaatsen…
Eindelijk dan een berichtje over de HeTof van mij. Ik zat een beetje met de foto’s in mijn maag, want niet iedereen wil natuurlijk dat zijn/haar kinderen op internet verschijnen. Ik heb dus een paar foto’s uitgekozen waar alleen wij op staan, geeft helaas niet echt een beeld van de gezellige drukte en al die kinderen bij elkaar…
We vertrokken vorige week donderdag richting Hedel om een uur of 6 pm. Na de nodige files kwamen we toch nog lekker op tijd daar aan voor een mooi plekje. De kinderen waren meteen vertrokken richting festival terrein (trampolines) en zo konden wij rustig de tent opzetten. Wat heerlijk, weer kamperen, alleen al die lucht van de tent en de matjes;-). De eerste nacht gingen we lekker vroeg naar bed, zodat we de andere dagen een beetje tegen die rolercoaster van indrukken zouden kunnen. Er stond weer veel op het programma, maar het belangrijkste is toch altijd weer de ontmoetingen met de vele mede thuisonderwijzers en dat geldt ook voor de kinderen. Boris vond een groepje jongens, natuurlijk veel ouder dan hijzelf zoals gewoonlijk en heeft daar het hele weekend mee opgetrokken. Tara was weer helemaal in haar sas toen ze kon helpen met koken, ze deed een workshop buikdansen en wiskunde. Dido hobbelde een beetje met haar of mij mee en was voortdurend te vinden in andermans schoenen.
Het hoogte punt voor mij was net als vorig jaar het open podium. Wat is het toch heerlijk om al die mensen te zien en horen spelen en wat zit er veel talent tussen!
Omdat de organisatoren het niet meer zien zitten het volgend jaar weer helemaal op te zetten en zeker niet bij hun op het erf, is er een groep van enthousiaste mensen bijeen gekomen die de organisatie op zich hebben genomen om er volgend jaar weer een feestje van te maken en daar horen wij ook bij:-)
