…wat wij doen, gezichten trekken en zelfs praten! Gister dacht ik even dat ze me probeerde na te doen en ze maakte een geluidje alsof ze ook wilde meepraten. “Het zal wel toeval zijn”, dacht ik meteen, want daar is ze toch veel te jong voor? Later die dag zei Jef hetzelfde: “het lijkt wel alsof ze ook wil praten!”, toen wist ik het zeker. Vandaag kwamen oma en opa even kijken naar Dido en haar dikke bolle hapsnoet en ook zij zagen het heel duidelijk. Als ze goed wakker is en je praat tegen haar dan kijkt ze je heel indringend aan en je ziet haar denken. Als je blijft praten en kijken, dan zie je gewoon dat ze uit alle macht probeert jou na te doen, steeds meer verwoedde pogingen, haar hele lijfje doet mee, haar armen zwaaien druk langs het hoofdje en als het niet lukt, raakt ze gefrustreerd. Dat gefrustreerd raken, had ik al veel eerder aan haar gemerkt, in de kraamweek al. Pasgeborenen kunnen meteen al immiteren, bijvoorbeeld hun tong uitsteken, als iemand dat doet. Dat probeer ik ook altijd uit, tonguitsteken of mond wijd open doen en zien of ze me nadoen. Ook toen al kon ik haar zien denken en pogingen doen en raakte ze gefrustreerd als het niet goed wilde lukken!
Dido wil ook…
Sep 11th, 2006 by Iris