Iris Blogt (sometimes)

Afgelopen zondag waren we op verjaardagsvisite bij neefje Jaap, hij werd twee. Voor Tara liep het uit op een drama helaas. Ze was buiten gaan spelen met Fiep en kwam na een tijd hard huilend weer binnen met een enorme bult. Ze was tegen een paal opgelopen. Het moet een enorme klap geweest zijn, de bult was gigantisch en ze was ontroostbaar, helemaal compleet van de kaart. Ze leek haast wel in een shock, ze zat op een gegeven moment helemaal te trillen als een rietje. We dachten al aan een hersenschudding, want ze werd ook misselijk… Terug naar huis kon ze natuurlijk niet zelf fietsen, dus moest ze bij mij met haar fiets in de bakfiets. Dat was voor mij ook vrij heftig, want er stond een stevig windje en met Dido in de doek is het al wat lastiger fietsen. Het tunneltje kwam ik dan ook bijna niet uit gefietst… Thuis installeerden we Tara op de bank, ze dacht steeds dat ze moest spugen, maar er kwam eerst steeds niets maar uiteindelijk toch wel. Ze bleef op de bank, sliep daar ook wat en later mocht ze een filmpje kijken terwijl papa een heerlijk stoofschoteltje maakte. Daar had ze wel trek in, het rook zo lekker en gelukkig leek het toen ook wel beter met haar te gaan. Die nacht heb ik voor de zekerheid iedere 2 uur de wekker gezet om haar te wekken. Wat een weelde dan weer dat ik daar niet voor mijn bed uit hoefde om naar haar toe te gaan, ik hoef me enkel om te draaien en over Boris heen te reiken. Ondanks dat toch een zware nacht, dus dat werd uitslapen gister ochtend.
Gister was het weer helemaal goed, de bult was weg, alleen nog een grote blauwe plek en bukken was nog pijnlijk, maar ze was er weer helemaal, gelukkig maar!