Iris Blogt (sometimes)

Een paar dagen geleden was je al veel meer aan het kijken, veel gerichter. Op het aankleedkussen lag je duidelijk zeer geïnteresseerd te kijken naar de vissenmobiel die erboven hangt en ook als mensen tegen je praten, je aankijken, dan kijk je ingespannen terug. We kunnen je bijna zien denken. Eerder heb je ook al af en toe gelachen, maar nog niet was het zo duidelijk als je vandaag deed. Eerst vanmorgen bij het wakker worden in bed en Tara je begroette, zoals ze gewoon is te doen. Tara kreeg van jou de eerste overduidelijke gulle lach, heel vertederend en een grote eer voor Tara, je grote zus! Later die ochtend is oma Hanny er en je mag even bij haar op schoot. Zowaar wordt je ook nog wakker en als ze tegen je praat, krijgt zij ook een overduidelijke grote lach lach van je.
Je bent weer iets meer op aarde gekomen lijkt het, helderder, wakkerder en met weer meer contact. Je bent ook wat vaker en langer wakker, maar nog altijd een heerlijk rustig slaapkoppie. Wat een genot zo’n makkelijk kindje! ‘s Avonds ben je wat onrustiger en lang wakker en heb je duidelijk last van de zogenaamde ‘baby-avond-blues’, maar echt huilen doe je nog altijd niet. Je bent dan gewoon lang wakker, wil niet echt in de doek, je lijkt wat ontevreden, maar drinken is meestal niet de oplossing, soms plotseling weer wel, maar dan drink je in ene weer zoveel dat er ook weer veel uitkomt. Als je dan uiteindelijk in slaap valt is het vaak net de tijd, of nog niet voor je luierverschoning voor de nacht. Die moet dan dus maar iets eerder. Met die superdikke, grote wolbroek van het Ottobre patroon lukt het wel de nacht enigszins droog door te komen, zeker nu ik een koortje door de boord heb geregen en hij niet meer over de luier kan wegschuiven. Droog blijven we toch nooit, alleen al van alle lekkende melk is het bed altijd behoorlijk nat de volgende ochtend….