Iris Blogt (sometimes)

Vandaag ben ik jarig, ik lig in bed met mijn bundeltje baby en heb koorts. De afgelopen nacht leek het alsof Dido een drink marathon hield, een soort inhaalslag en dus heb ik slecht geslapen. Ik neem nu toch maar even voor de zekerheid mijn temperatuur en die is toch echt ruim 38. Mijn moeder, oma Gitta komt ‘s morgens langs en gaat met Tara een kadootje kopen voor mij om na enige tijd terug te komen met bossen zonnenbloemen en door Tara uitgezochte, prachtige glaasjes voor waxine lichtjes! Die moeten natuurlijk meteen uitgeprobeerd worden. Ik kan er niet van meegenieten, want dat doen ze beneden:-(
Ondertussen is de koorts merkbaar aan het stijgen, maar ziek voel ik me nog altijd niet, nergens pijn. Tegen de avond echter begin ik me toch wat zorgen te maken. Ik heb dan wel stuwing (tja, derde dag…) en dan altijd wat koorts, maar als ik bij temperaturen boven de 40 blijk te hebben, lijkt me dat toch wel wat veel. En tja, ik ben tenslotte in bad gegaan met langdurig gebroken vliezen… Ik vraag mijn moeder te mailen naar de ‘in vrijheid bevallen’ lijst wat ik nou zal doen. Vervolgens kijkt Jef aldoor of er al reacties zijn en als die er zijn, print hij ze voor me uit, zodat ik ze kan lezen. Hij had eerder al voorgesteld de computer tijdelijk op de slaapkamer neer te zetten (jemig wat zou een laptop handig zijn zeg!), maar dat lijkt me zoveel moeite en zo gaat het ook wel. Het is grappig om Jef als tussenpersoon te hebben. Hij mailt zelden en ik moet vanaf het bed instructies geven hoe en wat hij moet doen, dat is niet altijd even makkelijk zonder de computer zelf voor me te hebben! Maar het werkt en hij heeft er ook lol in eigenlijk:-) Snel stromen er mailtjes binnen dat koorts niet normaal is en kan wijzen op een infectie met een streptococ oftewel kraamvrouwenkoorts en daar overlijden nog altijd kersverse moeders aan… Hmmm, dat klinkt toch wel verontrustend en we besluiten toch maar een dokter te bellen. Het is te laat voor de gewone huisarts en dus wordt het de huisartsen dienst van het ziekenhuis. Dat gaat allemaal nog niet zo makkelijk. Jef belt ze en het eerste wat ze zeggen is dat we naar de verloskundige moeten gaan… Tja, die is er niet, tenminste daar zijn we nooit geweest…. O. Vervolgens krijgt hij verwijtend te horen waarom we niet eerder hebben gebeld, toen onze huisarts er nog was, en dan willen ze mijzelf aan de telefoon, wat niet kan, want de telefoon is op zolder en we hebben geen loop telefoon. Dan willen ze dat we langskomen, wat betekent dat ik me dus moet aankleden en Dido ook in de kleren moet en in de maxi cosi in de auto! Daar is gewoon geen sprake van, Jef weet ze te overtuigen dat ze maar bij ons moeten komen. Ze zullen terug bellen en ook dat gaat bijna mis, omdat er iets met de telefoon lijkt te zijn en mijn vader belt ook nog in de tijd dat ze terug zouden bellen. Uiteindelijk komt er dan toch een arts bij mijn bed, een aardige vent die het wel dapper vindt dat we zonder verloskundige zijn bevallen. Hij onderzoekt mij, stelt wat vragen, meet de temperatuur die inderdaad boven de veertig is, maar hij kan niets vinden dat op een infectie wijst. Ik heb nergens pijn, ben verder niet ziek, baarmoeder is goed weer samengetrokken wat er op duidt dat er niks is achter gebleven. Bovendien begint kraamvrouwenkoorts pas op de derde of vierde dag en ik had de eerste dag al koorts. Hij vermoedt dat ik gewoon een griepje heb. Dat zou nog goed kunnen ook, voor de bevalling waren er wel wat zieken om mij heen, waaronder Jef! Waarom de koorts dan zó hoog is, is hem een raadsel. De stuwing kan inderdaad voor wat verhoging zorgen, evenals de ontlasting die er nog zit en er maar eens uit moet, maar dat kan beide toch niet voor 40 graden zorgen, lijkt hem. In ieder geval halen we opgelucht adem, ik hoef niet met onmiddellijke ingang naar het ziekenhuis aan de antibiotica, ik zag de hele borstvoeding al in het honderd lopen en hoe vreselijk zou het ook zijn geweest voor Tara en Boris als ik met Dido daar heen had gemoeten. Nog nooit zijn die een nacht zonder mij geweest en nu juist in deze situatie met een nieuw zusje moet heel erg voor ze zijn, zeker Boris die nog regelmatig een flinke slok bij mij drinkt en dat ook nodig heeft om in slaap te komen en weer wakker te worden… Bovendien had ik dan het hele UC gebeuren dan toch wel een beetje als mislukt beschouwd en dat had Jef volgens mij ook. Kon iedereen roepen: zie je nou wel!!
Nu ben ik alleen maar heel erg blij dat ik voor UC ben gegaan en gewoon heb gedaan wat goed voelde en dat ik dus tóch het bad in ben gestapt. Had er een verloskundige bij geweest, dan had het niet gemogen ivm infectie gevaar. Dan had Dido niet die zachte geboorte gehad in het water, had ik niet een groot deel van de ontsluitingsweeën kunnen opvangen in het water, wat zo ontzettend veel beter te verdragen is dan er buiten. En zo kan ik nog wel even doorgaan. We zijn blij en trots dat we deze keuze hebben gemaakt!